تا شقايق هست , زندگی بايد کرد . . .

وقتي شقايق مرد  ، گلهاي باغ همه ماتم گرفتند و از جويبار خواستند

براي گريستن  ، به  آنها چند قطره  آب قرض دهد . جويبار  آهي كشيد

 و گفت :  آن قدر شقايق را دوست داشتم كه اگر تمام  آبهاي من به اشك

 تبديل شود و  آنها را براي مرگ شقايق بريزم ، باز هم كم است .

گلها گفتند : راست مي گويي ،

چگونه ممكن بود با  آن همه زيبايي ، شقايق را دوست نداشت ؟

جويبار پرسيد : مگر شقايق  زيبا بود؟

گلها گفتند : شقايق غالباً خم مي شد و صورت زيباي خود را در  آب

 شفاف تو مي ديد ، پس تو بايد بهتر از هر كس بداني كه شقايق چقدر

 زيبا بود .

جويبار گفت : من شقايق را براي اين دوست مي داشتم چون وقتي خم

مي شد و به من نگاه مي كرد ، من ميتوانستم زيبايي خود را در چشمان

 او تماشا كنم ...